La ultima semana, el ultimo dia...

Hola luitjes! Como Estan? BienBien?
Onze laatste week zit er ook alweer op, momenteel bevinden onze lichamen en hersenen zich te Mexico DF -oftewel Distrito Federal, oftewel Mexico-City, om manana por la manana, morgen heel vroeg de vlieger naar het moederland te nemen, en er zondag vroegvroeg aan te komen.

We geven u nog snel een kort overzicht van onze laatste week, dat bespaart ons al weer wat vertelwerk onder de jetlag binnenkort.

We vertrekken waar we u verlaten hadden; het week-end van vorige week.
Zaterdag bezochten we een dorpje op een 15 kilometer van ons thuis-dorpje, genaamd Chalma en gekend om zijn zoeterigheden, bloemenkransen en diepgelegen kerk met honderden kraampjes op weg er naartoe. In de kerk kwamen opeens zes kinderhandjes en drie kindermondjes op ons af om ons hartelijk welkom te heten. Alison en Marlon, samen met de neef Brunosqui, woonden in het week-end in het broodwinkeltje van hun moeder, waar we hartelijk ontvangen werden.
Op naar zondag, de dag waarop Benny -de leerkracht in het schooltje van het tweede kleuterklasje 'segundo preescolar'- ons onder haar hoede nam. We bezochten Tenancingo, waar ook weer enkele kinderhandjes op ons afstormden om zich aan onze benen vast te kleven. Deze keer van kleine Angelito, wiens moeder elk week-end op en af rijdt naar het volgende-volgende dorp om de weekinkopen te doen -een chipszak van 3 kilogram en afmetingen tot een meter op een halve meter zijn hierbij niet vreemd. We bezochten de 'Grutas de Jajalalpa', wat op ons een zeer 'Grotten van Han-effect' had. Vol van stalagtieten en stalagmieten, waar we -anders dan in Europa- los op mochten doorlopen. We leerden het 'af-en-aan-lief', novio, van Benny kenden, Omar genaamd, en reden mee naar zijn huis in de derde grootste stad van het land, Toluca.
Maar dit niet zonder eerst de nodige attracties; de jaren 80 serre met lichteffect, en (foremost) Eline's vernedering in vol publiek. Omar vond het geweldig dat we Belgisch en blank waren, toen we gingen kijken naar een soort van stand up-comedian, een PAYASO genaamd, verkleed als clown en met als doel het publiek te vernederen. Onthoud dit woord goed, want het nederlandse 'paljas' is een mooie vertaling, en houdt de persoon mooi in.
Onbenullig gingen we vanvoor zitten, terwijl het prieel zich met toeschouwers bleef vullen. Eline had het snel zitten. Ze werd meegeroepen op het podium, om vervolgens een half uur lang mee de show te vullen. Visuele stripacts, trippele cowboy-dansen, Verleid worden en verleiden en ballonnen mochten er niet aan ontbreken. Fara werd later ten dans gevraagd in een patio met live trompetten-en trombones band. Omar's huis stond vol met technische snufjes, maar was eigenlijk even beschimmeld en vochtig als alle andere huizen die we tot noch toe zagen.

Maandag weer school, en gezien onze huisbazin de sleutel in haar sjakosj had meegenomen, drongen we die dag ons eigen huis binnen via het raam. Dinsdag museummoment voor de ouders en geinteresseerden. Ze waren content. Die dinsdag nam Benny ons weer mee, maar deze keer naar haar moederdorp 'Santa Maria' om ons te leren hoe de Mexicaan de vooravond van de Onafhankelijkheidsdag viert. Jammer genoeg kwamen we veel te laat aan, en was het grote moederhuis al donker en verlaten. Niet getreurd, de volgende dag was pas echt het onafhankelijkheidsfeest, waar de andere leerkracht van de mini's op school, Irma, ons mooi mee naartoe nam. Ze maakte een uitgebreid feestelijk ontbijt voor ons, waarna we op het paard van haar man mochten zitten en het dorp bezochten. Hier liep een hele stoet voorbij ter gelegenheid van de nationale dag. Later reden we ons vast op weg naar een waterval. Met man en macht kregen we uiteindelijk de camioneta uit het slijk gereden, al springend op de achterkant en al takken strooiend en zoekend om de wielen te beschermen.
Gezien een mexicaan honger krijgt van bevrijdingsmanouvres, gingen we naar de 'Truchas', een zeer gekend week-end -en ontspanningsdorpje in het midden van de weg tussen Malinalco en Mexico-City. 'Truchas' slaat op de vissen die in de vijvers ronddwarrelen, en die bij bestelling vers uit de vijver gevist worden en twee uur later op uw bord geserveerd worden-inderdaad, twee uur, dat leest u goed.

Terug zin krijgend in het feest, gingen we terug naar het dorpcentrum van Ocuilan -Irma's moederdorp- om de Lucha Libre te observeren, een gevecht tussen twee groepen met maskers waarbij werkelijk alles mag. En als we alles zeggen, dan bedoelen we ALLES. De scheidsrechter neervellen, in het publiek lopen, los stampen en schoppen etc. zijn er niet vreemd.
Genoeg krijgend van het geweld, en twee slapende kinderen op de hand krijgend, kropen we de auto in. Toch bespeurden we nog een feest in het centrum van Santa Maria, waar we dus weer halt hielden. Het werd een avond van paardansen en eieren met confetti op elkaars hoofd kapot slaan -wat de traditie is hier op 16 september.

De volgende dag terug school. Het hevige afscheid. Ze installeerden een altaartje met muziek en gepraat, kookten tamales-maisbladeren met heerlijke vulling -, mole - kip met jus, is lekkerder dan het klinkt-en overvloedige taart. Fara weende. Eline ving wenende kinderen op. Ze hadden allemaal cadeautjes mee. We gaan ze missen.

Vandaag reisden we af naar DF, zoals gezegd. We pikten nog even de heerlijke hapjes mee die we al lang in ons hoofd hadden, en gingen nog eens naar onze favoriete mariachis zien. Een groep 'gringos' -blanken die in de staat wonen- hadden veel geld uit te geven en betaalden een groep van wel 27 liederen. Dat zagen we graag. Onverwachts belandden we op het Zocalo-plein, waar de grootse lichtshow van de onafhankelijkheidsdag nog steeds herhaald werd. Minstens een jaar werk leek het, en de centjes moeten ook ontelbaar geweest zijn. Maar mooi, dat is waar.

Nu slapekens-tijd, en overmorgen zien we elkaar weder!

Tot gauw schatten!

Farita y Ailyna.

Dos Semanas, Tres Semanas...

Een tijd stilte. Excuus.

Het project is in volle gang. Ik vang aan bij de vorige stop. 2 weken geleden las onze bezoeker onze handen. Fara zou geen kinderen krijgen, iets groots meemaken en een grote keuze (liefde/leven) te maken hebben. Eline zou belachelijk veel relaties en kinderen krijgen, van vrouw tot man tot paard tot plant. haha. Voor een uitgebreidere beschrijving contacteert u best desbetreffende personen in levenden lijven. Wat is er verder nog gebeurd... Eline werd geveld met de reizigers....GRIEP! Oh nee! Mexicaanse griep bestaat! Neen, toch niet, beste lezer, eerder een niets-binnen-te-houden-alles-moet-eruit-pauze. Dat is gelukkig ook alweer voorbij, en was helemaal niet zo erg als het klinkt. Verder is het regenseizoen hier des te meer uitgebarsten; de bergen worden verstopt achter een grote wolk mist, de nachten zijn gevuld met bevende donderstormen en blikseminslagen en de mensen dragen dikke pullen en collants, hoewel het voor de belg nog steeds als een tropisch weertje aanvoelt. Fara heeft 20 muggenbeten. Op elk been.
We gingen met de kinderen naar Mexico Stad. In levende lijven Diego Rivera bewonderen. Het was te doen in het enorm beveiligde 'Centro de Educacion', waar we al eens eerder een uurtje moesten wachten op permissie om binnen te mogen, maar het was de moeite. De kinderen raakten laaiend enthousiast, en kregen wat informatie mee naar huis om zich goed voor te bereiden op hun eigen muurschildering. Die is vanaf deze week werkelijkheid geworden. Sommige kinderen zijn gemaakt om te schilderen, hier. Ik denk aan de stille Mitzon die zich ontpopt tot een ware technicist, en het geheel met fleur en kleur bewerkt. De kleinsten zetten hun handjes in de rivier, de middelsten hun voetjes in de woestijn. Het was een leuke week.
De middelste groep wist zich enthousiast te maken over de ontwikkelde fotos, die ze met man en macht mee naar huis wilden sleuren, gezien fotografie hen vrij tot zeer onbekend is. Wachtende tot de voltooiing van het project echter, blijken ze elke keer op school fier te glunderen bij het openen van hun eigen pakje fotos. De jongste groep daarenboven blijkt een geweldig talent te hebben om grappige mannetjes te tekenen, en zich 'vast te kleven' aan de begeleider, zodat deze met een aantal kinderen ter been moet proberen een 'Arte'-activiteit te leiden.

Volgende week afronden. Museummoment. Nationale feestdag- die al druk voorbereid wordt door vlaggen op auto's, aan huizen, deuren, staartjes van kinderen, voetballen, etc. Afscheid. Het ging weer snel. Dit week-end bezoeken we de 2 kilometer lange grotten met kristallen in Tenancingo, en 'Taxco', het land van zilver en goud.

We feliciteren iedereen met goeie punten, en hopen u snel terug te zien.

Adios,

Ailina y Farita.

Het Efinara-verloop...

Zo, we zijn een beetje gesetteld in het dorpje, onze eerste week project zit erop, het eerste week-end met de inheemse bevolking, de eerste vergadering, het eerste oudercontact.
We zijn op een stadium gekomen dat mensen ons op straat bij onze naam roepen, maar we hen van haar noch pluim kennen. Blijkt het een vader te zijn van, of een kennis die ooit eens in het huisje op bezoek was. We hebben 2 doelen: de norse man die we op het kruispunt 'las seis calles' (de zes straten) des morgens telkens tegenkomen te ontdooiien, gezien hij met open hemd en gouden ketting ongegeneerd staart EN de namen vanbuiten te leren, want dat is nogal een opdracht. Namen als Santiago, Nicolasa, Ximena, Carmen Jazmin, Maria Luisa, Maria Ines, Evan, Kiara, Jose Armando, Juan Pablo, Mitzon, Salvador, ... zijn eerder random dan uitzondering. Hoewel, Fara heeft er minder moeite mee dan Eline, dat zal aan het geheugen te wijten zijn.
Het week-end was hi-la-risch. Vrijdag feestje, waarop onze gastvrouw eigenlijk niet op uitgenodigd was, maar ons en onze holistische masseur mee naartoe nam. We belandden in een select clubje 'gringos' (blanken) die emigreerden richting ons dorpje. Allen feestten op Mexicaanse stijl -lees enorm en uitbundig dansend- op de muziek van Casa Verde (de groep waarvan de gitarist bij ons sliep onlangs). http://www.myspace.com/casaverde10
We zagen verbazend genoeg een paar leerkrachten en ouders van op het schooltje enorm opgewonden dansen. Zeker de papa. Geen geld meer overhoudend, vatten we de wandeling in het donkere dorp richting 'nuestra casa' aan. Vergetende dat onze huisvrouw het slot voor vertrek geforceerd had, en we dus eigenlijk niet binnen konden. Langs het raam naar binnen klimmend, totterde de ene op de grond, schraapte de andere langs de stekelende plant om de volgende dag een bebloedde arm te ontdekken, en bleef de andere hangen in de planten. De volgende dag kwamen de 'maestros' met hun bezoek langs, dus willen of niet, we moesten present en mooi uitgeslapen zijn. De holistische masseur bezoekend, kwamen maestro Arturo en maestra Angelita, experts in inheemse stammen en het doorleven van de Mexicaanse geschiedenis ons 'lessen geven', gebaseerd op hun eigen ervaringen bij de reeds met uitsterven bedreigde oorspronkelijke volkeren in het land. Ook weer met hen belandden we op een feestmaal, gesitueerd op het marktje van het centrum, waar we de meest gortig uitziende soep bestelden, die ons uiteindelijk betoverde met zijn verrukkelijke smaak. Blank zijnde, moesten we wel gekoppeld worden aan 'zonen van' en 'kennissen van' -de blanke is hier nog altijd een ticketje naar de rijkdom- maar los daarvan was het geweldig.

Maandag evaluatie van de leerkrachten. Ze bedankten ons allemaal voor onze komst, niet een negatief woord, wat ons wel goed deed. Vandaag oudercontact, waar we een activiteit met de ouders deden die we al vaker met de kinderen deden. Applaus. Een ouder sprak Nederlands. Wij verschieten. Terugkomende met wegversperring door bronstige paarden en grazende vacas (koeien) waren we moe maar tevreden.

We mexupdaten u nog, beste lezer.

Nos vemos!

-Op de foto's ziet u eerst een achteruitblik naar de binnentuinen van de cirkel van 8 huisjes waarvan het onze deel uitmaakt, en daarna de weg naar school-

Efinara XX