Het Efinara-verloop...

Zo, we zijn een beetje gesetteld in het dorpje, onze eerste week project zit erop, het eerste week-end met de inheemse bevolking, de eerste vergadering, het eerste oudercontact.
We zijn op een stadium gekomen dat mensen ons op straat bij onze naam roepen, maar we hen van haar noch pluim kennen. Blijkt het een vader te zijn van, of een kennis die ooit eens in het huisje op bezoek was. We hebben 2 doelen: de norse man die we op het kruispunt 'las seis calles' (de zes straten) des morgens telkens tegenkomen te ontdooiien, gezien hij met open hemd en gouden ketting ongegeneerd staart EN de namen vanbuiten te leren, want dat is nogal een opdracht. Namen als Santiago, Nicolasa, Ximena, Carmen Jazmin, Maria Luisa, Maria Ines, Evan, Kiara, Jose Armando, Juan Pablo, Mitzon, Salvador, ... zijn eerder random dan uitzondering. Hoewel, Fara heeft er minder moeite mee dan Eline, dat zal aan het geheugen te wijten zijn.
Het week-end was hi-la-risch. Vrijdag feestje, waarop onze gastvrouw eigenlijk niet op uitgenodigd was, maar ons en onze holistische masseur mee naartoe nam. We belandden in een select clubje 'gringos' (blanken) die emigreerden richting ons dorpje. Allen feestten op Mexicaanse stijl -lees enorm en uitbundig dansend- op de muziek van Casa Verde (de groep waarvan de gitarist bij ons sliep onlangs). http://www.myspace.com/casaverde10
We zagen verbazend genoeg een paar leerkrachten en ouders van op het schooltje enorm opgewonden dansen. Zeker de papa. Geen geld meer overhoudend, vatten we de wandeling in het donkere dorp richting 'nuestra casa' aan. Vergetende dat onze huisvrouw het slot voor vertrek geforceerd had, en we dus eigenlijk niet binnen konden. Langs het raam naar binnen klimmend, totterde de ene op de grond, schraapte de andere langs de stekelende plant om de volgende dag een bebloedde arm te ontdekken, en bleef de andere hangen in de planten. De volgende dag kwamen de 'maestros' met hun bezoek langs, dus willen of niet, we moesten present en mooi uitgeslapen zijn. De holistische masseur bezoekend, kwamen maestro Arturo en maestra Angelita, experts in inheemse stammen en het doorleven van de Mexicaanse geschiedenis ons 'lessen geven', gebaseerd op hun eigen ervaringen bij de reeds met uitsterven bedreigde oorspronkelijke volkeren in het land. Ook weer met hen belandden we op een feestmaal, gesitueerd op het marktje van het centrum, waar we de meest gortig uitziende soep bestelden, die ons uiteindelijk betoverde met zijn verrukkelijke smaak. Blank zijnde, moesten we wel gekoppeld worden aan 'zonen van' en 'kennissen van' -de blanke is hier nog altijd een ticketje naar de rijkdom- maar los daarvan was het geweldig.

Maandag evaluatie van de leerkrachten. Ze bedankten ons allemaal voor onze komst, niet een negatief woord, wat ons wel goed deed. Vandaag oudercontact, waar we een activiteit met de ouders deden die we al vaker met de kinderen deden. Applaus. Een ouder sprak Nederlands. Wij verschieten. Terugkomende met wegversperring door bronstige paarden en grazende vacas (koeien) waren we moe maar tevreden.

We mexupdaten u nog, beste lezer.

Nos vemos!

-Op de foto's ziet u eerst een achteruitblik naar de binnentuinen van de cirkel van 8 huisjes waarvan het onze deel uitmaakt, en daarna de weg naar school-

Efinara XX