Het koloniale Mexico. De duidelije spaanse invloed, in geloof zowel als in uiterlijke kenmerken van de architectuur. De vriendelijke bevolking. Het heerlijke eten. De corruptie. De overdreven talrijke jobfuncties voor mannen/vrouwen in pak met geweer, waarvan het nut eigenlijk niet zichtbaar is.
Hieronder volgt een uitgebreid enthousiasme over de murales, excuus voor de niet-geinteresseerde.
We gingen eens muurschilderingen bezoeken... niet zonder het nodige mexicaanse gedoe.
Eerst en vooral door de studentenbuurt, waar troepen en troepen kampeerden, hun tent opzetten en zich verveelden in de brandende zon, hopend op een mogelijke inschrijving in de gewilde school/universiteit.
Toen we aankwamen bij de Centro de Educacion, vlak naast de douane, waar Diego Rivera's belangrijkste murales hangen, bleken we moeite te hebben met binnen te komen.
Hoewel onze 'Trotter' ons wist te vertellen dat deze murales open waren voor het publiek, bleek de nodige corruptie en tumult niet te ontbreken. Een paar mannen in pak die Engelstaligen niet binnenlaten, vreemde redenen gevend als 'het is onder constructie', 'bent u Italiaans?'. Het feit dat een van ons spaans met ze sprak wisten ze blijkbaar te waarderen, want in een mum van tijd konden we toch binnen, op de meest grappige manier, door een man met naam die iedereen kwam kussen en vleien en bedansen.
Eindelijk binnen, de moeite waard! Letizia gaf ons uitgebreide uitleg over de 'fresco-murales' en we gaven beiden onze ogen de kost. Zo veel! Zo politiek! Die kleuren! Die boodschap! Dat binnentuintje. En dat de belangrijke politici die er werkten de communistische boodschap eigenlijk niet wisten te pruimen, hoewel Letizia er duidelijk vol van was.
We besloten met de kinderen van ons project in Malinalco ook naar hier te komen. Het is een dagtrip waard. Nog niet genoeg krijgend van Rivera gingen we ook naar de Universidad Nacional, waar de bibliotheek de eerste reden en verzameling was van de -later bloedige-opstand van '69. Hier zagen we echter vooral Orozco, veel grappiger, donkerder en zotter. De Hollywood-toerist kent deze plek misschien als het tuintje waar Frida en Diego elkaar ontmoetten in de film 'Frida'. Zij met haar wandelstok in de hand, hem overtuigend van haar portret en schilderkusnten... Op naar de Palacio Nacional, waar de bekendste werken van Rivera hangen, onder andere 'Tierra y Libertad'. Fara trok foto's, we proberen ze te uploaden.
De Palacio geeft uit op het Zocalo-plein, een mexicaans woord afgeleid van de oorspronkelijke Indigenas-marktjes, dat nu gebruikt wordt voor elk groot plein. Hier wordt elke dag de mexicaanse vlag -die de grootste ter wereld is- neergehaald om 18u.
Een ongelofelijke vertoning; niet alleen komt het leger zich manifesteren, ook doet elke mexicaan het 'teken' van respect mee -de hand op het hart houdend tijdens het trompettengeschal en het vlaggen-gevouw.
Als europeaan is het vreemd te denken dat mannen die zo gewapend zijn en zo overduidelijk over-dressed zo populair zijn bij de bevolking.
Er worden foto's met hen getrokken, ze lachen vriendelijk en zwaaien naar de voorbijganger.
Blanke meisjes durven ze wel eens een kus te werpen of in de armen te nemen, net als elke mexicaan trouwens.
Een mooie indruk van een mooi land.
We worden het steeds meer gewoon.
Gruss!
Hieronder volgt een uitgebreid enthousiasme over de murales, excuus voor de niet-geinteresseerde.
We gingen eens muurschilderingen bezoeken... niet zonder het nodige mexicaanse gedoe.
Eerst en vooral door de studentenbuurt, waar troepen en troepen kampeerden, hun tent opzetten en zich verveelden in de brandende zon, hopend op een mogelijke inschrijving in de gewilde school/universiteit.
Toen we aankwamen bij de Centro de Educacion, vlak naast de douane, waar Diego Rivera's belangrijkste murales hangen, bleken we moeite te hebben met binnen te komen.
Hoewel onze 'Trotter' ons wist te vertellen dat deze murales open waren voor het publiek, bleek de nodige corruptie en tumult niet te ontbreken. Een paar mannen in pak die Engelstaligen niet binnenlaten, vreemde redenen gevend als 'het is onder constructie', 'bent u Italiaans?'. Het feit dat een van ons spaans met ze sprak wisten ze blijkbaar te waarderen, want in een mum van tijd konden we toch binnen, op de meest grappige manier, door een man met naam die iedereen kwam kussen en vleien en bedansen.
Eindelijk binnen, de moeite waard! Letizia gaf ons uitgebreide uitleg over de 'fresco-murales' en we gaven beiden onze ogen de kost. Zo veel! Zo politiek! Die kleuren! Die boodschap! Dat binnentuintje. En dat de belangrijke politici die er werkten de communistische boodschap eigenlijk niet wisten te pruimen, hoewel Letizia er duidelijk vol van was.
We besloten met de kinderen van ons project in Malinalco ook naar hier te komen. Het is een dagtrip waard. Nog niet genoeg krijgend van Rivera gingen we ook naar de Universidad Nacional, waar de bibliotheek de eerste reden en verzameling was van de -later bloedige-opstand van '69. Hier zagen we echter vooral Orozco, veel grappiger, donkerder en zotter. De Hollywood-toerist kent deze plek misschien als het tuintje waar Frida en Diego elkaar ontmoetten in de film 'Frida'. Zij met haar wandelstok in de hand, hem overtuigend van haar portret en schilderkusnten... Op naar de Palacio Nacional, waar de bekendste werken van Rivera hangen, onder andere 'Tierra y Libertad'. Fara trok foto's, we proberen ze te uploaden.
De Palacio geeft uit op het Zocalo-plein, een mexicaans woord afgeleid van de oorspronkelijke Indigenas-marktjes, dat nu gebruikt wordt voor elk groot plein. Hier wordt elke dag de mexicaanse vlag -die de grootste ter wereld is- neergehaald om 18u.
Een ongelofelijke vertoning; niet alleen komt het leger zich manifesteren, ook doet elke mexicaan het 'teken' van respect mee -de hand op het hart houdend tijdens het trompettengeschal en het vlaggen-gevouw.
Als europeaan is het vreemd te denken dat mannen die zo gewapend zijn en zo overduidelijk over-dressed zo populair zijn bij de bevolking.
Er worden foto's met hen getrokken, ze lachen vriendelijk en zwaaien naar de voorbijganger.
Blanke meisjes durven ze wel eens een kus te werpen of in de armen te nemen, net als elke mexicaan trouwens.
Een mooie indruk van een mooi land.
We worden het steeds meer gewoon.
Gruss!
0 reacties:
Een reactie plaatsen