Amigitos!
De eerste week van ons project zit erop. Alhier een kort overzichtje van de voorbije gebeurtenissen.
Te beginnen met de 'Temazcal', of prespaanse geinspireerde zweethut in hartje Malinalco. Dit systeem werkt volgens kalkstenen die in het metershoge hete vuur tot gloeiend gemaakt worden, en roodoplichtend in een kleien hut in de grond worden gedropt, alwaar zich een hoopje mens verzamelt om gifstoffen door middel van moeder aarde uit te zweten. Het geschiedde door Martin, een afstammeling van de Mexica-stam (zo noemt men hier de azteken) die geboren werd in de tempel in de bergen, en nu een eigen 'berg' bezit aan de rand van het pueblito Malinalco. Hij liet ons de cuevas, de grotten van de azteken zien, waar deze op hun vision quest kwamen in hun tijd. In een van deze uitgeholde grotten in de bergen slaapt ook hij soms. We zagen een kolibrie passeren, wilde koeien op de bergtoppen grazen, adelaars sierlijk neerdalen. Dat doet er mij aan denken, onlangs vonden we een koeienpoot voor onze deur, meest waarschijnlijk verslonden door de wilde katten die hier nog in de bossen leven.
Bon, de mexicas dus. Het was heel speciaal in deze grotten te kunnen komen, na een lange klim. Martin inspireerde ons in de temazcal met azteekse en oude volksliederen, gespeeld op een trommel die enkel werkt wanneer er water uit geblazen wordt. Gezien enkele personen in de temazcal stress of gespannen ledematen hadden, zocht hij bij deze drukpunten, om dan de stress uit te boeren. Vreemde ervaring, wel leuk. Later nam hij een gloeiende kool in zijn mond om rond ons te dansen, als appreciatie.
De volgende morgen: project. Eindelijk waren de kindjes daar. De kleinsten zijn erg klein, maar oh zo geweldig. Fara trok vele mooie foto's, die u binnenkort op de blog kan bewonderen. Ondertussen zijn we een week en 5 workshops per groep verder. De oudste groep is goed zot en ongelofelijk actief, dus daarmee lukt het wel een muur te beschilderen. De middelste groep zijn schatjes, en ongelofelijk enthousiast over fotos en fotografie en die vreemde blanke meisjes die extra arte komen geven. Met de jongste groep leren we kijken naar de omgeving, en dat lukt hen heel goed, denk: een wandeling maken rond de school, en alles wat we zien heftig begroeten 'Hola, arbol' 'Hola montana' 'Hola perrito'...
De mexicaanse mens is ongelofelijk sympathiek en gastvrij. Zo werden we al bij 3 families van de school thuis uitgenodigd. Ook in 'ons huis' (mi casa es su casa) is het een aan-en afloop, hoewel onze duena, onze mama ook zelf pas 3 weken in het dorp woont. Voorlopig wonen we met 4 in een huisje van 2, gezien er wel elke avond iemand extra, buiten onszelf, blijft slapen. Is het niet de indiaan die leeft van zijn juwelenverkoop op het marktje in het centrum, dan is het wel de andere indiaan die leeft van zijn gitaar en even komt binnenwandelen om ons, 6 vrouwen, te bezingen met de meest traditionele, lieve en oude liederen der Mexicaan.
Dat doet er mij aan denken: het marktje! Wat een eten! Voor weinig geld. Malinalco is gekend om zijn -zoete- broden en overheerlijk ijs (denk aan chili met zoet-zure pindas-ijs, of coco met kaneelijs). We eten hier dagelijks overheerlijk, meestal afgeleide producten van mais, bonen, cactusbladeren-of bloemen, advocado, en heerlijk verse vruchten. We hebben hier niet te klagen.
Vandaag vond Eline de 'Diablitos', 'kleine duiveltjes' op een 2 minuutjes stappen van ons huis. Daar is een open veld, waarrond in een cirkel rond u alleen maar bergen en groen te zien is. Je voelt je klein als mensje. In de vallei van een van deze bergen, is een rotstekening, die naar zeggen van het dorp dateert van 3000 vC, en waarvan niemand weet of het nu muurschilderingen zijn, waterkronkels, buitenaardse tekens of afgegane graffiti. In elk geval zijn het 3 duivelfiguurtjes die lijken te dansen, en Malinalco's trots vormen.
Morgen komt er een holistische masseur langs, en zondag gaan we naar de dichtsbijzijnde 'stad' Toluca. We hebben hier niet te klagen.
Hasta prontito, amigitos!
Que te vaya bien.
0 reacties:
Een reactie plaatsen