Nog steeds niet gedaan...

Beste companeros,

Neenee, de reis zit er nog niet op.
Vandaag - 17/11/2009 - deden we ons eerste terugkommomentje in de school 'De Klare Bron', Heverlee.
We probeerden op een luttele twee uurtjes de kinderen een idee te geven over onze bezigheden van het project in Malinalco, Mexico. Ook voerden we een eigen (mini)versie uit van een muurschildering op karton met deze kinderen.

Erg opvallend was dat ze zo goed konden samenwerken, hetgeen we een beetje vergaten bij de bruutheid van de Malinalcees.

Verder bent u van harte uitgenodigd op het tweede terugkommomentje:

TENTOONSTELLING MEX(UP)DATE,
Een reis, een project, een ontmoeting.

Tentoonstelling van de ervaringen, reportages, kindertekeningen en (foto-)verhalen vanuit Mexico.
Waar? Leeszaal Bibliotheek Tweebronnen, Rijschoolstraat 3, 3000 Leuven
Wanneer? 30/11/2009 - 14/13/2009

Hartelijk welgekomen!

Ailyn y Farita

La ultima semana, el ultimo dia...

Hola luitjes! Como Estan? BienBien?
Onze laatste week zit er ook alweer op, momenteel bevinden onze lichamen en hersenen zich te Mexico DF -oftewel Distrito Federal, oftewel Mexico-City, om manana por la manana, morgen heel vroeg de vlieger naar het moederland te nemen, en er zondag vroegvroeg aan te komen.

We geven u nog snel een kort overzicht van onze laatste week, dat bespaart ons al weer wat vertelwerk onder de jetlag binnenkort.

We vertrekken waar we u verlaten hadden; het week-end van vorige week.
Zaterdag bezochten we een dorpje op een 15 kilometer van ons thuis-dorpje, genaamd Chalma en gekend om zijn zoeterigheden, bloemenkransen en diepgelegen kerk met honderden kraampjes op weg er naartoe. In de kerk kwamen opeens zes kinderhandjes en drie kindermondjes op ons af om ons hartelijk welkom te heten. Alison en Marlon, samen met de neef Brunosqui, woonden in het week-end in het broodwinkeltje van hun moeder, waar we hartelijk ontvangen werden.
Op naar zondag, de dag waarop Benny -de leerkracht in het schooltje van het tweede kleuterklasje 'segundo preescolar'- ons onder haar hoede nam. We bezochten Tenancingo, waar ook weer enkele kinderhandjes op ons afstormden om zich aan onze benen vast te kleven. Deze keer van kleine Angelito, wiens moeder elk week-end op en af rijdt naar het volgende-volgende dorp om de weekinkopen te doen -een chipszak van 3 kilogram en afmetingen tot een meter op een halve meter zijn hierbij niet vreemd. We bezochten de 'Grutas de Jajalalpa', wat op ons een zeer 'Grotten van Han-effect' had. Vol van stalagtieten en stalagmieten, waar we -anders dan in Europa- los op mochten doorlopen. We leerden het 'af-en-aan-lief', novio, van Benny kenden, Omar genaamd, en reden mee naar zijn huis in de derde grootste stad van het land, Toluca.
Maar dit niet zonder eerst de nodige attracties; de jaren 80 serre met lichteffect, en (foremost) Eline's vernedering in vol publiek. Omar vond het geweldig dat we Belgisch en blank waren, toen we gingen kijken naar een soort van stand up-comedian, een PAYASO genaamd, verkleed als clown en met als doel het publiek te vernederen. Onthoud dit woord goed, want het nederlandse 'paljas' is een mooie vertaling, en houdt de persoon mooi in.
Onbenullig gingen we vanvoor zitten, terwijl het prieel zich met toeschouwers bleef vullen. Eline had het snel zitten. Ze werd meegeroepen op het podium, om vervolgens een half uur lang mee de show te vullen. Visuele stripacts, trippele cowboy-dansen, Verleid worden en verleiden en ballonnen mochten er niet aan ontbreken. Fara werd later ten dans gevraagd in een patio met live trompetten-en trombones band. Omar's huis stond vol met technische snufjes, maar was eigenlijk even beschimmeld en vochtig als alle andere huizen die we tot noch toe zagen.

Maandag weer school, en gezien onze huisbazin de sleutel in haar sjakosj had meegenomen, drongen we die dag ons eigen huis binnen via het raam. Dinsdag museummoment voor de ouders en geinteresseerden. Ze waren content. Die dinsdag nam Benny ons weer mee, maar deze keer naar haar moederdorp 'Santa Maria' om ons te leren hoe de Mexicaan de vooravond van de Onafhankelijkheidsdag viert. Jammer genoeg kwamen we veel te laat aan, en was het grote moederhuis al donker en verlaten. Niet getreurd, de volgende dag was pas echt het onafhankelijkheidsfeest, waar de andere leerkracht van de mini's op school, Irma, ons mooi mee naartoe nam. Ze maakte een uitgebreid feestelijk ontbijt voor ons, waarna we op het paard van haar man mochten zitten en het dorp bezochten. Hier liep een hele stoet voorbij ter gelegenheid van de nationale dag. Later reden we ons vast op weg naar een waterval. Met man en macht kregen we uiteindelijk de camioneta uit het slijk gereden, al springend op de achterkant en al takken strooiend en zoekend om de wielen te beschermen.
Gezien een mexicaan honger krijgt van bevrijdingsmanouvres, gingen we naar de 'Truchas', een zeer gekend week-end -en ontspanningsdorpje in het midden van de weg tussen Malinalco en Mexico-City. 'Truchas' slaat op de vissen die in de vijvers ronddwarrelen, en die bij bestelling vers uit de vijver gevist worden en twee uur later op uw bord geserveerd worden-inderdaad, twee uur, dat leest u goed.

Terug zin krijgend in het feest, gingen we terug naar het dorpcentrum van Ocuilan -Irma's moederdorp- om de Lucha Libre te observeren, een gevecht tussen twee groepen met maskers waarbij werkelijk alles mag. En als we alles zeggen, dan bedoelen we ALLES. De scheidsrechter neervellen, in het publiek lopen, los stampen en schoppen etc. zijn er niet vreemd.
Genoeg krijgend van het geweld, en twee slapende kinderen op de hand krijgend, kropen we de auto in. Toch bespeurden we nog een feest in het centrum van Santa Maria, waar we dus weer halt hielden. Het werd een avond van paardansen en eieren met confetti op elkaars hoofd kapot slaan -wat de traditie is hier op 16 september.

De volgende dag terug school. Het hevige afscheid. Ze installeerden een altaartje met muziek en gepraat, kookten tamales-maisbladeren met heerlijke vulling -, mole - kip met jus, is lekkerder dan het klinkt-en overvloedige taart. Fara weende. Eline ving wenende kinderen op. Ze hadden allemaal cadeautjes mee. We gaan ze missen.

Vandaag reisden we af naar DF, zoals gezegd. We pikten nog even de heerlijke hapjes mee die we al lang in ons hoofd hadden, en gingen nog eens naar onze favoriete mariachis zien. Een groep 'gringos' -blanken die in de staat wonen- hadden veel geld uit te geven en betaalden een groep van wel 27 liederen. Dat zagen we graag. Onverwachts belandden we op het Zocalo-plein, waar de grootse lichtshow van de onafhankelijkheidsdag nog steeds herhaald werd. Minstens een jaar werk leek het, en de centjes moeten ook ontelbaar geweest zijn. Maar mooi, dat is waar.

Nu slapekens-tijd, en overmorgen zien we elkaar weder!

Tot gauw schatten!

Farita y Ailyna.

Dos Semanas, Tres Semanas...

Een tijd stilte. Excuus.

Het project is in volle gang. Ik vang aan bij de vorige stop. 2 weken geleden las onze bezoeker onze handen. Fara zou geen kinderen krijgen, iets groots meemaken en een grote keuze (liefde/leven) te maken hebben. Eline zou belachelijk veel relaties en kinderen krijgen, van vrouw tot man tot paard tot plant. haha. Voor een uitgebreidere beschrijving contacteert u best desbetreffende personen in levenden lijven. Wat is er verder nog gebeurd... Eline werd geveld met de reizigers....GRIEP! Oh nee! Mexicaanse griep bestaat! Neen, toch niet, beste lezer, eerder een niets-binnen-te-houden-alles-moet-eruit-pauze. Dat is gelukkig ook alweer voorbij, en was helemaal niet zo erg als het klinkt. Verder is het regenseizoen hier des te meer uitgebarsten; de bergen worden verstopt achter een grote wolk mist, de nachten zijn gevuld met bevende donderstormen en blikseminslagen en de mensen dragen dikke pullen en collants, hoewel het voor de belg nog steeds als een tropisch weertje aanvoelt. Fara heeft 20 muggenbeten. Op elk been.
We gingen met de kinderen naar Mexico Stad. In levende lijven Diego Rivera bewonderen. Het was te doen in het enorm beveiligde 'Centro de Educacion', waar we al eens eerder een uurtje moesten wachten op permissie om binnen te mogen, maar het was de moeite. De kinderen raakten laaiend enthousiast, en kregen wat informatie mee naar huis om zich goed voor te bereiden op hun eigen muurschildering. Die is vanaf deze week werkelijkheid geworden. Sommige kinderen zijn gemaakt om te schilderen, hier. Ik denk aan de stille Mitzon die zich ontpopt tot een ware technicist, en het geheel met fleur en kleur bewerkt. De kleinsten zetten hun handjes in de rivier, de middelsten hun voetjes in de woestijn. Het was een leuke week.
De middelste groep wist zich enthousiast te maken over de ontwikkelde fotos, die ze met man en macht mee naar huis wilden sleuren, gezien fotografie hen vrij tot zeer onbekend is. Wachtende tot de voltooiing van het project echter, blijken ze elke keer op school fier te glunderen bij het openen van hun eigen pakje fotos. De jongste groep daarenboven blijkt een geweldig talent te hebben om grappige mannetjes te tekenen, en zich 'vast te kleven' aan de begeleider, zodat deze met een aantal kinderen ter been moet proberen een 'Arte'-activiteit te leiden.

Volgende week afronden. Museummoment. Nationale feestdag- die al druk voorbereid wordt door vlaggen op auto's, aan huizen, deuren, staartjes van kinderen, voetballen, etc. Afscheid. Het ging weer snel. Dit week-end bezoeken we de 2 kilometer lange grotten met kristallen in Tenancingo, en 'Taxco', het land van zilver en goud.

We feliciteren iedereen met goeie punten, en hopen u snel terug te zien.

Adios,

Ailina y Farita.

Het Efinara-verloop...

Zo, we zijn een beetje gesetteld in het dorpje, onze eerste week project zit erop, het eerste week-end met de inheemse bevolking, de eerste vergadering, het eerste oudercontact.
We zijn op een stadium gekomen dat mensen ons op straat bij onze naam roepen, maar we hen van haar noch pluim kennen. Blijkt het een vader te zijn van, of een kennis die ooit eens in het huisje op bezoek was. We hebben 2 doelen: de norse man die we op het kruispunt 'las seis calles' (de zes straten) des morgens telkens tegenkomen te ontdooiien, gezien hij met open hemd en gouden ketting ongegeneerd staart EN de namen vanbuiten te leren, want dat is nogal een opdracht. Namen als Santiago, Nicolasa, Ximena, Carmen Jazmin, Maria Luisa, Maria Ines, Evan, Kiara, Jose Armando, Juan Pablo, Mitzon, Salvador, ... zijn eerder random dan uitzondering. Hoewel, Fara heeft er minder moeite mee dan Eline, dat zal aan het geheugen te wijten zijn.
Het week-end was hi-la-risch. Vrijdag feestje, waarop onze gastvrouw eigenlijk niet op uitgenodigd was, maar ons en onze holistische masseur mee naartoe nam. We belandden in een select clubje 'gringos' (blanken) die emigreerden richting ons dorpje. Allen feestten op Mexicaanse stijl -lees enorm en uitbundig dansend- op de muziek van Casa Verde (de groep waarvan de gitarist bij ons sliep onlangs). http://www.myspace.com/casaverde10
We zagen verbazend genoeg een paar leerkrachten en ouders van op het schooltje enorm opgewonden dansen. Zeker de papa. Geen geld meer overhoudend, vatten we de wandeling in het donkere dorp richting 'nuestra casa' aan. Vergetende dat onze huisvrouw het slot voor vertrek geforceerd had, en we dus eigenlijk niet binnen konden. Langs het raam naar binnen klimmend, totterde de ene op de grond, schraapte de andere langs de stekelende plant om de volgende dag een bebloedde arm te ontdekken, en bleef de andere hangen in de planten. De volgende dag kwamen de 'maestros' met hun bezoek langs, dus willen of niet, we moesten present en mooi uitgeslapen zijn. De holistische masseur bezoekend, kwamen maestro Arturo en maestra Angelita, experts in inheemse stammen en het doorleven van de Mexicaanse geschiedenis ons 'lessen geven', gebaseerd op hun eigen ervaringen bij de reeds met uitsterven bedreigde oorspronkelijke volkeren in het land. Ook weer met hen belandden we op een feestmaal, gesitueerd op het marktje van het centrum, waar we de meest gortig uitziende soep bestelden, die ons uiteindelijk betoverde met zijn verrukkelijke smaak. Blank zijnde, moesten we wel gekoppeld worden aan 'zonen van' en 'kennissen van' -de blanke is hier nog altijd een ticketje naar de rijkdom- maar los daarvan was het geweldig.

Maandag evaluatie van de leerkrachten. Ze bedankten ons allemaal voor onze komst, niet een negatief woord, wat ons wel goed deed. Vandaag oudercontact, waar we een activiteit met de ouders deden die we al vaker met de kinderen deden. Applaus. Een ouder sprak Nederlands. Wij verschieten. Terugkomende met wegversperring door bronstige paarden en grazende vacas (koeien) waren we moe maar tevreden.

We mexupdaten u nog, beste lezer.

Nos vemos!

-Op de foto's ziet u eerst een achteruitblik naar de binnentuinen van de cirkel van 8 huisjes waarvan het onze deel uitmaakt, en daarna de weg naar school-

Efinara XX

La primera semana YA, orale!

Amigitos!

De eerste week van ons project zit erop. Alhier een kort overzichtje van de voorbije gebeurtenissen.
Te beginnen met de 'Temazcal', of prespaanse geinspireerde zweethut in hartje Malinalco. Dit systeem werkt volgens kalkstenen die in het metershoge hete vuur tot gloeiend gemaakt worden, en roodoplichtend in een kleien hut in de grond worden gedropt, alwaar zich een hoopje mens verzamelt om gifstoffen door middel van moeder aarde uit te zweten. Het geschiedde door Martin, een afstammeling van de Mexica-stam (zo noemt men hier de azteken) die geboren werd in de tempel in de bergen, en nu een eigen 'berg' bezit aan de rand van het pueblito Malinalco. Hij liet ons de cuevas, de grotten van de azteken zien, waar deze op hun vision quest kwamen in hun tijd. In een van deze uitgeholde grotten in de bergen slaapt ook hij soms. We zagen een kolibrie passeren, wilde koeien op de bergtoppen grazen, adelaars sierlijk neerdalen. Dat doet er mij aan denken, onlangs vonden we een koeienpoot voor onze deur, meest waarschijnlijk verslonden door de wilde katten die hier nog in de bossen leven.

Bon, de mexicas dus. Het was heel speciaal in deze grotten te kunnen komen, na een lange klim. Martin inspireerde ons in de temazcal met azteekse en oude volksliederen, gespeeld op een trommel die enkel werkt wanneer er water uit geblazen wordt. Gezien enkele personen in de temazcal stress of gespannen ledematen hadden, zocht hij bij deze drukpunten, om dan de stress uit te boeren. Vreemde ervaring, wel leuk. Later nam hij een gloeiende kool in zijn mond om rond ons te dansen, als appreciatie.

De volgende morgen: project. Eindelijk waren de kindjes daar. De kleinsten zijn erg klein, maar oh zo geweldig. Fara trok vele mooie foto's, die u binnenkort op de blog kan bewonderen. Ondertussen zijn we een week en 5 workshops per groep verder. De oudste groep is goed zot en ongelofelijk actief, dus daarmee lukt het wel een muur te beschilderen. De middelste groep zijn schatjes, en ongelofelijk enthousiast over fotos en fotografie en die vreemde blanke meisjes die extra arte komen geven. Met de jongste groep leren we kijken naar de omgeving, en dat lukt hen heel goed, denk: een wandeling maken rond de school, en alles wat we zien heftig begroeten 'Hola, arbol' 'Hola montana' 'Hola perrito'...

De mexicaanse mens is ongelofelijk sympathiek en gastvrij. Zo werden we al bij 3 families van de school thuis uitgenodigd. Ook in 'ons huis' (mi casa es su casa) is het een aan-en afloop, hoewel onze duena, onze mama ook zelf pas 3 weken in het dorp woont. Voorlopig wonen we met 4 in een huisje van 2, gezien er wel elke avond iemand extra, buiten onszelf, blijft slapen. Is het niet de indiaan die leeft van zijn juwelenverkoop op het marktje in het centrum, dan is het wel de andere indiaan die leeft van zijn gitaar en even komt binnenwandelen om ons, 6 vrouwen, te bezingen met de meest traditionele, lieve en oude liederen der Mexicaan.

Dat doet er mij aan denken: het marktje! Wat een eten! Voor weinig geld. Malinalco is gekend om zijn -zoete- broden en overheerlijk ijs (denk aan chili met zoet-zure pindas-ijs, of coco met kaneelijs). We eten hier dagelijks overheerlijk, meestal afgeleide producten van mais, bonen, cactusbladeren-of bloemen, advocado, en heerlijk verse vruchten. We hebben hier niet te klagen.
Vandaag vond Eline de 'Diablitos', 'kleine duiveltjes' op een 2 minuutjes stappen van ons huis. Daar is een open veld, waarrond in een cirkel rond u alleen maar bergen en groen te zien is. Je voelt je klein als mensje. In de vallei van een van deze bergen, is een rotstekening, die naar zeggen van het dorp dateert van 3000 vC, en waarvan niemand weet of het nu muurschilderingen zijn, waterkronkels, buitenaardse tekens of afgegane graffiti. In elk geval zijn het 3 duivelfiguurtjes die lijken te dansen, en Malinalco's trots vormen.

Morgen komt er een holistische masseur langs, en zondag gaan we naar de dichtsbijzijnde 'stad' Toluca. We hebben hier niet te klagen.

Hasta prontito, amigitos!
Que te vaya bien.

El proyecto... MEX(UP)DATE MET HET MURALISME

2 Meiskes, 1 Project.

Het schooltje Ameyalli, gelegen in het dorpje Malinalco -een 2tal uren in de bus verwijderd van Mexico D.F- is er eentje dat kinderen van 3 tot 11 jaar opleidt op een creatieve, tweetalige, respectvolle en algemeen vormende manier.

Eline en Fara kregen via het subsidieprogramma Extra-Time de kans om in deze school hun eigen project uit te werken. Extra-Time maakt deel uit van Jint vzw., gezeteld te Brussel.

Een eigen project... gebaseerd op fotografie -gezien Fara zich vanaf heden officieel ´fotografe´mag noemen - en Muralisme - waar Eline een zwak voor heeft.

Met de jongste groep - een 22tal kinderen van 3 tot 5 jaar oud- werken we het concept ´kijken naar de omgeving´uit, gezien dit is wat de muralisten in hun tijd ook deden, om later een grote muur te kunnen volschilderen met de effectieve situatie van hun land, gaande van de politiekers tot de omgeving tot het voedsel tot de mens zelf. Met hen gaan we voornamelijk alles wat we zien en ervaren in onze omgeving in woorden-tekeningen-dans proberen onder te brengen.

Met de middelste groep - een 26tal kinderen van 6 tot 8 jaar oud- werken we rond het concept ´fotografie´in al zijn vormen. We proberen composities te begrijpen, leren kijken naar wat we rond ons zien op een fotografische manier, gaan foto´s trekken (wat deze kinderen niet kennen), en gaan uiteindelijk deze foto´s proberen te verwerken op onze eigen manier, zijnde in collage-vorm, muralisme-vorm,...

Met de oudste groep -een 14tal kinderen van 9 tot 11 jaa oud- werken we rond Muralisme: Hoe kunnen we wat we ervaren in onze omgeving, hoe we anderen ervaren, hoe we in het algemeen ons thuis-land en thuis-situatie zien, in kunstvorm onderbrengen? We maken een uitstap naar de stad, om de echte murales-schilderingen in levende lijven te zien, en gaan op basis van deze echte schilderingen onze eigen Mural maken. We kijken naar wat de groepen voor ons deden, en hoe we onze eigen keuzes met die van de anderen op de muur kunnen combineren-

Morgen dag van aanvang. Estamos curiosísimas..

Malinalco, Corazón...

Een week-end verder. Het pueblito een beetje bezocht. Pizza uit een kleien oven. De mooiste, grootste vruchten op straat, voor een peso per stuk (een 7-tal eurocent).

Gisteren gingen we dé trots van Malinalco bekijken: de tempel in de bergen -zie foto´s. Nog bewaard zoals in de Azteken-tijd, gericht op het zuiden en met een ongelofelijk zicht op het dorpje.

Zoek bij foto 3 een geel huis, wandel dan de drukste straat met 2 auto's af, zoek dan een blauw huis en een kerkje met rode koepel, ga dan de berg omhoog, en daar ergens logeren we. Foto 1 toont u het middagmaal van gisteren. 3 maal daags warme maaltijd, meestal bestaand uit een variant van de tortilla of mais, en lokale vruchten of groenten, zoals nopales -effectief cactusstukjes die gebakken worden, pas op voor de stekels die er soms nog in steken.

Foto 2 toont u de watervoorziening van het pueblito, dat al in gebruik is sinds Azteken-tijd. Een indiaan, Martín, wist ons enthousiastelijk de historie van de tempel te vertellen. Bij hem gaan we vanavond een zweethut doen, een ritueel gebaseerd op de antieke Azteken-zuivering, met hutten gemaakt van klei en waarin men kruipt via een slangenkop. Stenen worden in een metershoog vuur opgewarmd, en dan in het midden van de hut gegooid, zodat iedereen zich stevig zweet-zuivert. Eline gaat maandag ook mee Azteeks dansen-herinner u de foto van de indianen in de stad die dansten met pluimen op hun hoofd, ja dát gaat Eline nu zelf ook doen.

Gisterenavond dan een beetje van de sfeer van de feestende mexicaan meegepikt. Corona drinken ze hier met limoen-pers en veel veel zout. Eline is in de wolken, en zette zich er meteen goed aan. Toekijkend op een groepje van blonde mexicanen die wat softe pop-rock speelden, en er harder uitzagen dan ze effectief waren. De mexicaan hield ervan, either way.

Morgen aanvang van het project. Nog steeds zonder lokaal en muur, maar we vinden er wel iets op. De school draait er vooral toe bij om de kinderen in een ´bubble of love´te laten leven. Niet levensnoodzakelijk, wel een mooi project.

We zijn benieuwd-

Tot gauw-

!Adios amigos!